در حال حاضر، هنوز از نظر کشاورزی در وضعیت مطلوبی قرار نداریم وبا وضع آرمانی فاصله زیادی داریم؛ اما در سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران،با وجود مشکلات فراوان، سهم بخش کشاورزی در تولید ناخالص ملی روند صعودی داشته است. این سهم از 4/8% در سال 1356 به 5/19% در سال 1367 رسیده است.

سهم کشاورزی از تولید ناخالص داخلی از 9/10% در سال 1355 - بترتیب - به 5/21% و 24% در سالهای 60 تا 65 رسیده است. مفهوم این افزایش توجه بیشتر بهامر کشاورزی در دوران پس از انقلاب است. البته تثبیت تقریبی سهم 24% در سال 1370 (یعنی 1/23%) و کاهش آن به 9/20% در سال 1375 نیز هشداری است به مسؤلان که مراقبباشند تا دوباره وضع قبل از انقلاب باز نگردد

- اول این که شیوه های اندازه گیری تولید ناخالص ملی شیوه های کارسازی نیستند. به عنوان نمونه، اگر کشوری با یک فاجعه عظیم طبیعی روبرو شود و نصف امکانات مملکت از دست برود همین که شما شروع می کنید به بازسازی آن خرابه ها، نتیجه آن به صورت رشد چشمگیر در تولید ناخالص ملی ظاهر می شود . اگرچه از نظر عددی و رقمی اقتصاد « رشد» داشته است ولی آیا به این معناست که مردم آن سرزمین امکانات بیشتری دارند؟

ثانیا در اندازه گیری تولید ناخالص داخلی هیچ تفکیکی بین آن چه که به واقع باعث رفاه بیشتر مردم می شود و آن چه هائی که اگر هم تاثیری هم داشته باشد، برزندگی شان تاثیر منفی دارد صورت نمی گیرد

و.........