هنر کاشی کاری در اسلام

در اوایل دوره قاجاریه در شیراز هنرمندان گردهم آمدند و تا اندازه یی در پیشبرد کار هنر تاثیر گذاشتند و کاشی سازان با الهام گرفتن از طبیعت کاشی هایی با گل و برگ و رنگ های متنوع ساختند و مسجد وکیل را تزیین و نماسازی کردند. کاشی هایی که در مسجد وکیل شیراز ساخته شد نسبت به زمان خود با سایر کاشی هایی که در نقاط دیگر کشور تولید می شد تفاوت داشت و خیلی بهتر جا افتاده بود. این کاشی ها جلوه ی خاصی به دیوارهای مسجد وکیل بخشید. نوعی خط معقلی با کلمات الله ، محمد و علی که می توان آنرا معقلی شمرد ساختند و در مسجد وکیل و مساجد دیگر از آن استفاده کردند و بر زیبایی این ابنیه افزودند.

ناصر الدین شاه پابند مذهب بود و به امر وی قبور ائمه ی اطهار تعمیر و کاشیکاری می شد. در این اوان هنر کاشیکاری و کاشی سازی کاملا تنزل کرده بود. در عین حال به دستور شاه عده ای از نقاشان به منظور کسب مهارت نظری و عملی در زمینه ی هنر به موزه های رم و پاریس اعزام شدند. ولی آنان در بازگشت به میهن به ارایه ی طرح های تازه یی پرداختند که اگرچه در نوع خود عالی بود لیکن کارگران کاشی ساز نمی توانستند آنرا روی کاشی منتقل کنند. از این رو همچنان بر سر در ادارات دولتی کاشی هایی مصور به صحنه هایی از قبیل رفتن کارمندان به سر کار و امثالهم نصب گردید.

کاشیکاری در این زمان به قدر دیگر هنرها پیشرفت نداشت. اما در گوشه و کنار مملکت استادکارانی به تهیه ی کاشی های بسیار زیبایی دست می زدند که یادگارهای برجسته یی از این دوره شدند. از این زمره می توان ازگره کارهای به شیوه ی