بازرگانی داخلی حلقه رابط تولید با مصرف است. آنچه توسط اقتصاد داخلی تولید وآنچه از خارج وارد می شود، در مرحله نهایی باید به صورت کالاهای قابل مصرف دراختیار مصرف کنندگان گذاشته شود. از این نظر نظام بازرگانی داخلی از نقشی پایه ای در توسعه برخوردار است. این نظام می تواند افزایش تولید داخلی و بی نیازی به خارج را از راه تامین کالاهای مورد نیاز مصرف کنندگان با بهایی مناسب فراهم آورد.

وظایف عمده بازرگانی را می توان پوشاندن فاصله های زمانی و مکانی تولید ومصرف، متعادل کردن میزان تولید و مصرف، پر کردن فاصله زمانی بین خرید برای مصرف و وصول بهای کالا به تولیدکننده، برپایی موازنه در بهای کالا با وجود اختلاف قیمت در زمان و مکان، افزایش تولید برپایه آگاهی از کم کیف وضع بازاردانست

اگر انجام هرگونه عملیات دادوستد، معاوضه و مبادله کالا و عملیات تجاری را درداخل یک محدوده سیاسی، بازرگانی داخلی در نظر بگیریم، نظام توزیع در بازرگانی داخلی ایران از گذشته دور مسیری پر فراز و نشیب را طی کرده که به مرور با پیشی گرفتن از تولید داخلی با اتکا به واردات، حرکت مسیتقلی را نسبت به تولید داخلی دنبال کرده و می کند.

با افزایش نفوذ نیروهای استعماری در اقتصاد ایران، ورود کالاهای خارجی و ورشکستگی تولیدکنندگان صنایع ایران بویژه پیشه وران، کم کم بازرگانان بزرگ ایران پس از یک سلسله ایستادگی های سیاسی و اقتصادی، ابتدا مدارا با بازرگانان خارجی وسپس ایفای نقش واسطه برای آنان را در داخل، به دلیل سودآوری بیشتر پذیرفتند.

و.......