۱مغول و ایلخانان

۲تموچین فرمانروای بلامنازعه طوایف مغول

۳قتل فرستاده چنگیزبه دربار ایران و اجتناب ناپذیری جنگ

۴ورود نسل تازه مغولان به ایران به سرکردگی هلاکوخان

۵سقوط قلعه الموت و برچیده شدن اسماعیلیه

۶بازگشت هلاکوخان به مغولستان پس از فتح بغداد

۷تحلیل رفتن مغولان در فرهنگ اسلام

۸نابودی دستاوردهای مغولان به دست ابوسعید بهادرخان

۹پایان کار مغولان

۱۰توسعه علوم در عهد مغولان

۱۱ملوک الطوایفی در ایران در پایان عهد ایلخانان

۱۲تصمیم ایران به عدم بازگشت به دنیای مغولان

۱۳ملوک الطوایفی عصر مغول و نزاع‌های حکمرانان محلی

۱۴ایران خسته از یکصد و پنجاه سال سلطه ملوک الطوایفی

۱۵خدمات مغول در اعتلای ایران

۱۶منبع

هلاکو در 663 ق / 1265 م درگذشت و پسرش اباقاخان ایلخان مغولان شد. در فاصله سی سال از مرگ سلطنت اباقاخان و جانشینی غازان‌خان، قوم مهاجم به تدریج در فرهنگ ایرانی تحلیل رفت و با آن انس و خو گرفت. چنان که غازان خان، پیش از عزیمت به جنگ با بایدو، اسلام آورد، و در همان آغاز حکومت «694 ق / 1295 م»، تمامی عمال مغول را ملزم به قبول اسلام کرد. پس از آن دستور داد تا تمامی معابد بودایی و نیز کلیساهای مسیحی و کنیسه‏های یهودی را ویران سازند. هر چند اسلام آوردن غازان خان، مقبول بسیاری از امیران و شاهزداگان مغول واقع نشد و غازان خود را مجبور به تصفیه و قتل این مخالفان دید.

غازان که پس از روی آوردن به اسلام، نام محمود یافت در ایجاد نظم و امنیت، وضع قواعد و قوانین عادلانه اهتمام بسیاری ورزید و سنت‌های نیکوی فراوانی از خود به یادگار گذاشت. با این وجود، این ایلخان سازنده و مصلح مغول عمر طولانی نیافت به طوری که پس از نه سال سلطنت در جوانی و در سی و سه سالگی به سال 703 ق / 1304 م چشم از جهان فرو بست و برادرش اولجایتو به جای او نشست.

و.........