يادداشت‌برداري، خلاصه نويسي و چكيده نويسي

انواع يادداشت

خلاصه نويسي

راز و رمز نوشتن

چند نكتة مهم دربارة آرايش سخن

واژه شناسي

درست نويسي

نشانه‌گذاري

آشنايي با حرفه‌ي ويراستاري

ويرايش، ويراستار

انواع خدمات ويرايشي

به اعتبار نوع ويرايش

آيين نگارش و گزارش‌نويسي

نكته مهم

مشكلات نگارش

چند يادآوري به ويراستاران و نسخه‌پردازان

مراحل چهارگانه نگارش يا گزارش

نمونه يك طرح ساده

چند نكته در مورد نگارش و شيوة خط

فنون نگارش

شيوه نوشتن:

تعريف پاراگراف:

مراحل ساخت يك جمله:

تعريف واژه:

فوايد نظام پاراگراف:

توضيح در رابطه با پاراگراف:

نشانه‌گذاري چيست:

نشانه‌گذاري در زبان فارسي:

فوايد نشانه‌گذاري:

فرم اداري:

نكاتي كه بايد يك نوشته خوب داشته باشد داراي مشخصات زير است:

تاريخچه مختصري از پيشرفت زبان فارسي:

مراحل پيدايش خط و تكوين آن:

دلايل اهميت نوشته:

اهميت و نقش مكاتبات اداري:

  شناخت نامه‌هاي اداري:

آيين نگارش

آرايش كلام (كاربرد آرايه‌هاي ادبي در نگارش)

استعاره

مجاز:

  كنايه

ايهام

تلميح (اشاره)

نكاتي پيرامون نگارش

منابع:

يادداشت‌ برداري، خلاصه نويسي و چكيده نويسي

براي كساني كه در خلاصه‌نويسي از تجربه لازم برخوردار نيستند بايد علاوه بر صرف وقت و نشان دادن حوصلة لازم، متن را به كراتع مرور كنند تا موضوع سخن به تعريف آيد و مقصود نويسنده درك شود و مضمون و نكات دقيق مطالب فهميده شود. در غير اين صورت ممكن است تلخيص مطالب، فاقد اعتبار لازم شود و گاه زيانهايي پديد مي‌آورد كه جبران آن دشوار و بلكه غيرممكن باشد.

راز و رمز نوشتن

نوشتن براي خواندن

خواندن نيمة دوم نوشتن است. در آغاز خواندن شفاهي بود. آدمي نخست رمز گفتاري كلام را آفريد و سپس رمز نوشتاري آن را. به همين سبب راه تفهيم و تفاهم و اساس همه يادگيريها زماني بس دراز زبان سمعي يعني گفتن و شنيدن بود هنگامي كه آدمي رمز نوشتاري كلام را آفريد، تفهيم و تفاهم و يادگيري از راه زبان بصري، يعني نوشتن و خواندن، نيز برايش امكان‌پذير شد. در زبان بصري همان نشانه‌هاي زبان سمعي به صورت نشانه‌هاي بصري الفباء كه جانشين نشانه‌هاي صوتي هستند، به كار مي‌روند.

در ادبيات شفاهي، يا خواندن از راه گوش، هنگامي كه گوينده و شنونده رودرروي يكديگر باشند، ارتباطي مستقيم ميان آن دو برقرار مي‌شود. براي مثال، در صحنه تئاتر اين ارتباط ميان بازيگر و بينندة شنونده دوجانبه است. بازيگر احساسات و معني و مقصود نويسنده را درك كرده است و آن را بازگو و مجسم مي‌كند. در همان زمان احساسات و برداشت بيننده و شنونده را هم در مي‌يابد و نسبت به آنها واكنشي پيدا ...........