مقدمه :
وجود گیاهان دارویی در طبیعت یکی از بزرگترین مواهب الهی است. کشور ما از جمله

کشورهایی است که از دیرباز در مصرف گیاهان دارویی به صورت سنتی و بومی پیشینه ای
طوالنی دارد و به دلیل شرایط اقلیمی مناسب آن رویشگاه گستره وسیعی از گیاهان دارویی بوده که
بخشی از آنها به صورت خام از جمله اقالم صادراتی کشور ما بوده است. این پراکنش به گونه ای
است که سبب شده فلور ایران بیش از فلور گیاهی تمام اروپا باشد)اکبری نیا،1388( افزایش قابل
توجه گرایش به مصرف گیاهان دارویی در جهان سبب ایجاد تغییراتی در راهکارهای کشت این
گیاهان و توسعه آنها در جوامع گردیده است لذا با توجه به سابقه درخشان کاربرد گیاهان دارویی و
فرهنگ گذشته ایران اکنون متناسب با پیشرفت علم و تکنولوژی از گیاهان دارویی بهره گرفت از
این نوع گیاهان دارویی می توان به آویشن اشاره نمود. آویشن یکی از جنس های خانواده نعنائیان
بوده و نام علمی آن از ریشه کلمه thyme به معنای بوی خوش و مالیم گفته شده است جنس آویشن
در نقاط مختلف دنیا 14 گونه دارد که برخی از آنها انحصاری می باشند. ) تیموری زاده و
همکاران، 1374(.

در طب سنتی از نظر طبیعت عده ای از حکمای معروف از جمله شیخ الرئیس ابوعلی سیناو

بغدادی و دیگران حاشا را گرم و خشک می دانند .از نظر خواص گرم کننده قوی و مدر بول و
حیض ،عرق و شیر می باشد.خارج شدن جنین و مشیمه را تسهیل می کند و باز کننده گرفتگی روده
ها و پاک کننده سینه می باشد.برای تنگی نفس و تقویت معده ،کبد ،طحال و کلیه و همچنین برای
تحلیل اماس و خون منجمد شده دراثر سموم نباتی و حیوانی مفید است .برای بند اوردن خون از
سینه و کشتن و خارج کردن انگل های معده به خصوص انگلی به نام آنسیلوستوما که نوعی نماتود
می باشد، بسیار موثر است برای دفع انگل فوق الذکر توصیه می شود که روز قبل یک مسهل
گیاهی موثر با تطبیق با نوع مزاج به بیمار داده شود و شب با یک شام ساده 2الی ۴ گرد حاشا می
خورند و صبح نیز یک مسهل آویشن نتیجه بسیار خوبی می دهد. شکوفه حاشا به تنهایی مسهل
خوبی برای سودا بوده و می تواند جانشین تیمول باشد

و........