هزينه هاي هنگفت مالي، انساني و زماني توليد و توسعه يك سيستم نرم افزاري بزرگ
كيفيت نرمافزار تا حدود زيادي توسط مشخصههاي كارايي مثل زمان پاسخ، توان عملياتي، و بهرهوري منابع تعيين ميشود
شناسايي زود هنگام مشكلات كارايي در سطح معماري نرمافزار
افزايش هزينه تغيير طراحي با جلو رفتن در فرايند توليد
تأييد اعتبار انتخابهاي طراحي يا مقايسه طراحي هاي مختلف از ديدگاه كارايي
دو پرسش در اينجا مطرح است:
–چگونه كارايي را در فرايند توليد نرمافزار ارزيابي كنيم؟
–كي كارايي بايد ارزيابي شود؟
•مهندسي كارايي نرم افزار (Software Performance Engineering (SPE)) معرفي شده توسط اسميت (1990)، اولين رويكرد جامعي است كه تحليل كارايي را در فرايند توليد نرمافزار، از مراحل نخست تا انتها، وارد نموده است.
تبديل توصيف UML معماري نرمافزار به مدل كارايي شبكههاي صف (QN) و توليد بازخورد از نتايج ارزيابي كارايي
•متدولوژي SPE مبتني بر دو مدل است:
×مدل اجرايي نرمافزار: مبتني بر گرافهاي اجراست و رفتار اجرايي نرمافزار را نشان ميدهد.
× مدل اجرايي سيستم: مبتني بر مدلهاي QN است و پلاتفرم سيستم، شامل مؤلّفههاي سختافزاري و نرمافزاري را نشان ميدهد.
üشبكههاي صف؛ Queuing Networks Model (QNM) با مشخصههاي زير:
×مراكز سرويس: زمان سرويس، فضاي بافر به همراه زمانبندي صف، تعداد سرورها
×مشتريان: تعداد در مدلهاي بسته، فرايند ورود براي مدلهاي باز، تقاضاي سرويس به هر مركز سرويس، و انواع آنها
×توپولوژي شبكه: چگونگي اتصال داخلي مراكز سرويس، و چگونگي حركت مشتريان بين آنها
üگسترشهايي از QN مثل Layered QN (LQN) و Extended QN (EQN)
ü
üStochastic Process Algebra (SPA)
üStochastic Timed Petri Nets (STPN) يا
Generalized Stochastic PN (GSPN)
تبديل توصيف UML معماري نرمافزار به مدل كارايي شبكههاي صف (QN) و توليد بازخورد از نتايج ارزيابي كارايي
و......