یکی از کنترل های مهم و حساس در طراحی سازه ها بعد از بحث مقاومتی، تغییر مکان نسبی طبقات می باشد که باید کنترل گردد چه بسا سازه ها در مقابل بارهای ثقلی و جانبی از نظر مقاومت جوابگو بوده ولی الزامات تغییر امکان نسبی (دریفت) را پاس نکرده و باید برای افزایش سختی ابعاد مقاطع افزایش یابند. در زمینه کنترل دریفت طبق استاندارد ۲۸۰۰ و ASCE7 اختلاف اساسی وجود داشته

که در هنگام کاربرد آن ها تفاوت های بعضأ فاحشی بخصوص برای سازه های با اهمیت زیاد و خیلی زیاد بوجود می آید از طرفی در کنترل دریفت هر دو آیین نامه اجازه استفاده از پریود تحلیلی را می دهند اما در آنالیز معادل استاتیکی استاندارد ۲۸۰۰ استفاده از نیروی برشی حداقل را الزام کرده اما استاندارد ASCE7 این محدودیت را ندارد. | از طرفی برای کنترل دریفت در آنالیز مودال (طیفی) و مقیاس نمودن آن روش ارائه شده ASCE7 با روش استاندارد ۲۸۰۰ و یا روشی که مهندسان محاسب در ایران بکار می برند متفاوت می باشد.

در این مقاله سعی شده است که این اختلاف ها با مدارک دو استاندارد توضیح داده شود اما برای آن که بتوان روابط دو آیین نامه را هماهنگ نموده و مقایسه ای بین این دو استاندارد داشته باشیم باید در استاندارد ۲۸۰۰ با استفاده از طیف پاسخ آن پارامترهای بنیادی ASCE7 را بدست آورده (S1 و Ss و SM و S و SD و SDS و ...) و هم اینکه مشخص کنیم که کشور ایران با تعریف ناحیه لرزه خیزی